وَ انَّ يَوْماً عِنْدَ رَبِّكَ كَالْفِ سَنَةٍ مِمّا تَعُدّونَ « 1 » . پس هر روز از روزهاى الهى هزار سال است و چون هر سال سيصد و شصت روز است ، پس هر سال الهى هم مساوى است با سيصد و شصت هزار سال ، پس يك دورهء عالم سيصد و شصت هزار سال است . عالم يك دورهء سال خودش را در اين مدت طى مىكند ، بعد نو مىشود . اين هم يك انديشه است . البته سخن مهملى است . اما از ضلالت ، ضلالت برمىخيزد . اينها را مىگويم چون اينها جزء سمومى است كه در افكار ما رخنه كرده . بايد اينها را طرد بكنيم . تا اينها را طرد نكنيم و از فكر خودمان بيرون نريزيم هيچ وقت فكر ما زنده نمىشود . بعد يك عده گمراه‌كن و مُضِلّ هم آمدند آن آيهء ديگر را كه مىفرمايد : يُدَبِّرُ الْامْرَ مِنَ السَّماءِ الَى الْارْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ الَيْهِ فى يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ الْفَ سَنَةٍ مِمّا تَعُدّونَ « 2 » ( كه در سورهء الم سجده است ) يعنى « فرمان را از آسمان به زمين نازل مىكند ، سپس به سوى او بالا مىرود در روزى كه مساوى است با هزار سال شما » اين آيه را اين طور معنى كردند كه در هر هزار سال يك بار كار مردم به وسيلهء انبيا تجديد و تدبير مىشود . گفتند تدبير كردن يعنى تجديد كردن به اينكه يك پيغمبرى مثلًا بيايد در روزى كه مقدارش هم هزار سال است ، پس هر هزار سال يك بار يك نفر خواهد آمد . بعد از اين و در اثر اين ، چه گمراهى بزرگى در عالم تشيع پيدا شد ! يك عده از مردم از دين جدا شدند به واسطهء همين افكار مفت و مزخرف . نه آقا ! ما همچو چيزى نداريم كه صد سال يا هزار سال يك بار يك نفر بايد ظهور كند . فقط دربارهء يك نفر هست كه آن هم در اين سطح نيست ، در سطح ديگرى است ، جنبهء جهانى دارد نه اينكه مخصوص به عالم شيعه باشد ، و آن وجود مقدس حضرت حجت عليه السلام است . ايشان مربوط به همهء عالَم‌اند . آنهايى كه شنيده‌ايد در منبرها مىگويند بيايد يك مشت شيعه را نجات دهد ، يك مشت شيعه دروغ است .

--> ( 1 ) . حج / 47 . ( 2 ) . سجده / 5 .